Fotograf na wernisaż – wystawa „Śmiertelnie boję się żyć” w MDK Pod Akacją

Reportaż z wernisażu w MDK Pod Akacją w Lublinie

Wernisaż, który uwieczniłam na powyższych zdjęciach, odbył się 30 października 2025 roku w Młodzieżowym Domu Kultury Pod Akacją w Lublinie. Była to pierwsza edycja wystawy „Śmiertelnie boję się żyć”, zrealizowanej z pomysłu i pod kierownictwem Katarzyny Malec, z udziałem Weroniki Gajek oraz Pawła Paździora. Prace zawisły w galerii na poddaszu, gdzie białe ściany i drewniana podłoga pozwoliły im wybrzmieć bez zbędnych rozpraszaczy.

Wielowarstwowa opowieść o przemijaniu

Motywem przewodnim wystawy jest mieszanka miłości, cierpienia, lęku, przemijania, żałoby oraz nostalgii. Tak szeroką, wielowarstwową tematykę twórcy ujęli równie szerokim spektrum technik, form i materiałów. Ludowe tradycje przewijają się tu niemal na każdym kroku: od interpretacji polskiej wycinanki i odbitek wykonanych techniką cyjanotypii, po koronki, korale i hafty. Nawet ulotka wystawy przybrała kształt koronkowej serwetki.

Rozkład – metaforyczna śmierć dawnych tradycji

Jedną z najbardziej wymownych prac jest duża, jasna tkanina pełna dziur, postrzępionych brzegów i zwisających nitek. Ten pozorny nieład jest zamierzony: materiał pokazuje rozkład, który nieuchronnie towarzyszy śmierci. To także opowieść o obyczajach, które w domach naszych babek były żywe i barwne, a dziś powoli blakną i odchodzą w niepamięć.

Śmierć po drugiej stronie lustra

W drewnianej ramie lustra czeka kobieca postać o bladej twarzy, z czerwonymi koralami na szyi i w białej szacie. To wyobrażenie kostuchy, bo w dawnych wierzeniach śmierć często przybierała postać kobiety. Lustro nie zostało wybrane przypadkiem. Kiedyś po śmierci domownika zasłaniano wszystkie lustra w domu, bo wierzono, że odbicie zmarłego przywoła śmierć, by zabrała kolejną osobę. Tuż obok zawisł wiersz zakończony słowami, które dały wystawie tytuł: „Śmiertelnie boję się żyć”.

Wieczór pełen życia

Choć wystawa mówi o lęku i przemijaniu, sam wernisaż był pełen ciepła. Rozmowy z twórcami, opowieści o pracach i spontaniczny taniec autorki z przyjacielem przy klasykach polskiej muzyki pokazały, że do tematu cierpienia i trudów życia można podchodzić z dystansem i lekkością. Ten kontrast między tematem wystawy a atmosferą wieczoru był dla mnie jednym z najciekawszych momentów do sfotografowania.

Fotograf na wernisaż w Lublinie

Podczas wernisażu staram się uchwycić nie tylko same prace, ale też to, jak odbierają je ludzie: ich gesty, spojrzenia i emocje. Zobacz też reportaż z drugiej odsłony wystawy w kawiarni Między Słowami. Jeśli organizujesz wystawę lub inne wydarzenie kulturalne i szukasz fotografa w Lublinie, napisz do mnie.


Zdjęcia z tego wernisażu udostępniła także Pracownia Fotograficzna Anny Borkowskiej MDK Pod Akacją – zobacz post na Facebooku.