Wernisaż wystawy "Śmiertelnie boję się żyć" w kawiarni Między Słowami
Reportaż z wernisażu w kawiarni Między Słowami w Lublinie
Wernisaż odbył się 17 lutego 2026 roku w kawiarni Między Słowami przy ul. Rybnej w Lublinie. Była to druga odsłona wystawy „Śmiertelnie boję się żyć”, której autorką i inicjatorką jest Katarzyna Malec, a współtwórcami Weronika Gajek i Paweł Paździor. Kameralne wnętrze kawiarni – zielone ściany, regały pełne książek i ciepłe światło lamp z frędzlami – stworzyło dla prac zupełnie nową, intymną oprawę. Wieczór dopełniło czytanie wierszy na żywo, które nadało wystawie dodatkowy, literacki wymiar.
Miłość, lęk i przemijanie
Wystawa porusza temat miłości, lęku, nostalgii, cierpienia, żałoby i przemijania. Twórcy łączą różne struktury, faktury, materiały i techniki, co odzwierciedla wielowarstwowość emocji i samego problemu. W pracach widać wyraźne nawiązania do ludowych wierzeń i tradycji: interpretację polskiej wycinanki, fotografie wykonane metodą cyjanotypii, czarno-białe zdjęcia z motywami wyszytymi czerwoną nicią, a także akcenty z koronek, koralików i haftów. Część prac zawisła na ludowych chustach w róże, które przywołują domy naszych babek.
Symbolika rozkładu
W oczy rzuca się obszerna tkanina ozdobiona pozornie przypadkowymi elementami, które w rzeczywistości symbolizują procesy rozkładu. Postrzępione brzegi, dziury, luźno zwisające nici i koraliki wywołują wrażenie nieładu i niepokoju, które towarzyszą śmierci i przemijaniu. Motyw ten mówi także o tym, jak tradycje – żywe i barwne w czasach naszych babek – dziś przechodzą swój własny „rozkład” i odchodzą w zapomnienie.
Kostucha w lustrze
Szczególną uwagę przyciąga postać kobiety spoglądającej „zza” lustra. To artystyczna personifikacja kostuchy, którą niegdyś wyobrażano sobie jako tajemniczą kobietę. Umieszczenie jej w lustrze nawiązuje do dawnego zwyczaju zasłaniania wszystkich luster w domu po śmierci domownika. Wierzono, że jeśli ciało zmarłego odbije się w lustrze, śmierć powróci, by zabrać kolejną osobę.
Chciałabym zwrócić uwagę na zdjęcie zamykające cały reportaż. Nie widać na nim życia, a jedynie przygarbiony cień i sylwetkę mężczyzny odbijającą się w szkle. Taki zabieg fotograficzny podkreśla symbolikę eksponatu i nadaje zdjęciu tajemniczy wydźwięk.
Fotografia reportażowa w Lublinie
Reportaż z wernisażu to dla mnie nie tylko dokumentacja wystawy, ale też próba uchwycenia jej nastroju: emocji gości, rozmów z twórcami i chwil, w których sztuka spotyka się z ludźmi. Zobacz też reportaż z pierwszej odsłony wystawy w MDK Pod Akacją. Jeśli szukasz fotografa na wernisaż lub inne wydarzenie kulturalne w Lublinie, napisz do mnie.
Powyższy reportaż z wernisażu udostępniła także Pracownia Fotograficzna Anny Borkowskiej w MDK Pod Akacją – zobacz post na Facebooku.
